زینب ابوطالبی، مجری سابق صداوسیما که در دی‌ماه ۱۳۹۸ با جمله «اگر کسی اعتقاد ندارد، جمع کند از ایران برود» به یکی از چهره‌های خبرساز تلویزیون تبدیل شد، این‌بار باخبر مهاجرتش به صدر اخبار بازگشته است.
به گزارش روز نو، محمدرضا باهنر، فعال سیاسی اصولگرا و نماینده ادوار مجلس، از مهاجرت زینب ابوطالبی خبر داده و در واکنش به این ماجرا گفته است که کشور به همه شهروندان ایرانی نیاز دارد. حتی کسانی که با یکدیگر هم‌عقیده نیستند. با این حال، خبر مهاجرت ابوطالبی در گزارش‌های منتشرشده به نقل از باهنر مطرح شده و جزئیات مستقلی درباره زمان و مقصد مهاجرت او ارائه نشده است.
زینب ابوطالبی کیست؟
از زندگی شخصی زینب ابوطالبی اطلاعات موثق چندانی نیست و اگر وجود داشته باشد بیشتر با حواشی گره خورده. زینب ابوطالبی مجری تلویزیون ایران است که فعالیت خود را با برنامه نوجوانانه «نیمرخ» آغاز کرد و پس از مدتی دوری از مقابل دوربین، در دهه ۱۳۹۰ با اجرای برنامه «نیمه پنهان ماه» در شبکه افق به تلویزیون بازگشت.
این برنامه گفت‌وگومحور به روایت زندگی همسران و خانواده‌های شهدا می‌پرداخت و ابوطالبی را به چهره‌ای شناخته‌شده تبدیل کرد. او در ۲۲ اسفند ۱۳۹۷، در پنجمین جشنواره جام جم، در کنار فاطمه امینی و مجری برنامه «آفتاب شرقی» به‌عنوان یکی از مجریان زن برتر معرفی شد.
با این حال، اطلاعات موثق و مستقلی درباره تحصیلات و زندگی خانوادگی او در منابع عمومی منتشر نشده است؛ از جمله ادعا‌هایی درباره تحصیل در دانشگاه صنعتی شریف و داشتن پنج فرزند که به‌طور مستقل تایید نشده‌اند.
ماجرای زینب ابوطالبی از کجا شروع شد؟
دی‌ماه ۱۳۹۸ بود که نام زینب ابوطالبی بر سر زبان‌ها افتاد. درواقع کمی بعد، پس از پخش بخش‌هایی از اظهارات او در شبکه افق صداوسیما حواشی این مجری آغاز شد. ابوطالبی در برنامه‌ای با عنوان انتقام سخت که در فضای پس از شهید شدن قاسم سلیمانی پخش می‌شد، درباره سبک زندگی مورد نظر خود و ضرورت پایبندی به یک گفتمان خاص صحبت می‌کرد. البته او در مجله خبری عصرانه به عنوان مهمان حاضر شده بود.
او در بخشی از اظهاراتش که تبدیل به حواشی فراوانی شده و مورد انتقاد گروه‌های مختلف جامعه قرار گرفت، گفت:
«بعضی خواستند که یک زندگی نه سیخ بسوزد، نه کباب را برای ما درست کنند؛ یک حد میانه معتدل که به نظر عاقلانه برای ما تفسیر و تبیینش کردند. اما به برکت خونی که ریخته شد، ما یک تکان جدی خوردیم که یا باید آن حرف‌ها را ببوسیم و کنار بگذاریم؛ ببخشید، شاید توی دوربین من نباید این حرف را بزنم، ولی اگر کسی اعتقاد ندارد، جمع کند از ایران برود؛ برود همان جا‌هایی که همان رفاه و همان مدل زندگی را دارد؛ و اگر اعتقاد داریم، به نظرم باید جدی به میدان بیاییم.»
او در ادامه گفت که ایرانیان به نوعی زندگی «سلحشورانه» نیاز دارند. همین بخش از سخنان ابوطالبی، به‌ویژه دعوت از مخالفان این دیدگاه به ترک کشور، به سرعت در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شد و واکنش‌های انتقادی گسترده‌ای برانگیخت.
واکنش‌ها به جمله جنجالی مجری صداوسیما
بخش مهمی از انتقاد‌ها به این جمله برمی‌گشت که هیچ فرد یا گروهی نمی‌تواند خود را مالک انحصاری ایران بداند و شهروندان را به دلیل تفاوت در عقیده یا سبک زندگی به ترک کشور دعوت کند.
آن روز‌ها جامعه ایران درگیر التهابات فراوانی بود. از اتفاقات آبان و واکنش‌ها به گرانی بنزین گرفته تا حواشی پیرامون سقوط هواپیمای اوکراینی و در نهایت شهادت سردار سلیمانی. وجود چنین التهاباتی در کنار این اظهارات که از آنتن صداوسیما پخش می‌شد با واکنش‌های بسیاری از سوی گروه‌های سیاسی، فعالان اجتماعی و حتی مقامات همراه شد که تا اکنون نیز ادامه دارد.
ابوطالبی عذرخواهی کرد
پس از بالا گرفتن واکنش‌ها، ابوطالبی در ویدئویی درباره سخنان خود توضیح داد و عذرخواهی کرد. او گفت بابت تشنج و احساس ناامنی روانی‌ای که برخی از هموطنانش در پی این اظهارات تجربه کرده‌اند، متاسف است.
او در توضیح موضع خود تاکید کرد که نمی‌تواند برای مردم تعیین تکلیف کند که چگونه فکر کنند و گفت: «ما همه مردم یک سرزمین هستیم؛ از هر فکر و عقیده‌ای که باشیم و سرنوشت این کشور را همه با هم داریم رقم می‌زنیم.»
چرا خبر مهاجرت زینب ابوطالبی دوباره بحث‌برانگیز شده است؟
بازگشت نام ابوطالبی به خبرها، بیش از هر چیز به تضاد میان جمله‌ای بازمی‌گردد که او در سال ۱۳۹۸ خطاب به کسانی با دیدگاه متفاوت بیان کرد و خبر مهاجرتی که اکنون محمدرضا باهنر از آن سخن گفته است. در آن زمان، منتقدان اظهارات او را نمونه‌ای از نگاه به شهروندانی می‌دانستند که با سبک زندگی یا دیدگاه سیاسی و فرهنگی گوینده همراه نیستند. اکنون نیز خبر مهاجرت او زمینه بازخوانی دوباره همان بحث را فراهم کرده است.
باهنر در واکنش به این موضوع، بر نیاز کشور به همه شهروندان تاکید کرده است. موضع او نقطه مقابل این تصور قرار می‌گیرد که تعلق به کشور باید به هم‌عقیدگی سیاسی یا فرهنگی وابسته باشد. چه بسا در دولت حاضر نیز یکی از رویکرد‌های سیاسی بازگرداندن گروه‌های مختلف مهاجر از سایر کشور‌ها است.
